بالاخره امروز وبلاگ برای من باز شد.
زبانم قاصره از اینکه بخوام در مورد روزهایی که گذشت و میگذره بر وطن و بر عزیزان و همطونانم بنویسم.
تاریخ بشریت تا حالا همچین چیزی رو تجربه نکرده بود!
گاهی چشمام رو می بندم و میگم اینا واقعیت نیست و کابوسه!
از خیلی چیزا در عجبم! قدرت تحلیل ندارم. سوگوارم و هزاران حس بد دیگه رو تجربه میکنم!
دلم براتون تنگ شده! شما از حالتون بگید!
رضوان
سلام صبا جان.اگر مدتی هست وبلاگت نیامده ام به جا نمیاری گناهی بر تو نیست.من این روزا غمگینم.بیمار هم شده ام.شاید سیستم ایمنی در اثر غمگینی ضعیف میشه.خبر ها را می خونم و نگران میشم.هر کسی فرزندانی داره نگرانه.بچه ها مصلحت اندیشی والدین را ندارند و بر نمی تابند کسی بگوید چه بکن چه نکن و خودشان را به خطر نزدیک می کنند و والدین شان در اندوه قرار می گیرند.خدا به همه رحم کند.
ام اسی خوشبخت
هممون همینطوری داریم میگذرونیم.
خیلی از این روزها درونم پر از خشم و ترس و استرس شدید بود. وقتی میبینی چه ظلمی داره میشه و هیچکاری ازت برنمیاد، احساس بیچارگی میکنی. واقعا تمام این روزها احساس بیچارگی کردم. حتی وقتی نمیتونی به عزیزترین هات کمک کنی و باید منتظر باشی تا ببینی چی میشه. وقتی از هر بار بیرون رفتن میترسی، هر بار هر کسی از خونه بیرون میره تا برگرده استرس داری. وقتی از سایه خودت هم تو خیابون میترسی. اصلا زندگی معناش رو از دست میده. :(
حتی الان که در موردش نوشتم قلبم تند تند میزنه. چه روزهایی رو گذروندیم و چه روزهایی رو میگذرونیم.
کاش تموم بشه این کابوس.
آقای هیـــوا
سلام
خوبید؟
گل دخترتون خوبه؟
ام اسی خوشبخت
سلام عزیزم
حال من خوب است مثل حال گل، حال گل در دست چنگیز مغول!
امیدوارم حال شما خوب باشه :)
روزهای خیلی بدی رو گذروندیم و میگذرونیم و الان منتظریم ببینیم چی میشه!
امیدوارم خانواده و عزیزان شما تو ایران در امان بوده باشن. هر چند میدونم همه عزادار یک خانواده بزرگیم.
امیدوارم این خانواده بزرگ، بالاخره روی آرامش و آسایش رو ببینه.
سلام
میدونی کلا امید رو از همه گرفتن
اوضاع اقتصادی فاجعه هستش
دلم برای مردممون برای جوونا
برای کسب و کارها
برای همه چیز
میسوزه