غار تنهایی من

اینجا غار تنهایی من است و از افکار و احساساتم می نویسم.

آدرس وبلاگ قبلی ام:

gharetanhaei.persianblog.ir

بایگانی
آخرین مطالب

سلام سلام

 

دیگه حداقل ماهی یه بار اینجا نوشتن رو باید واسه خودم حفظ کنم.

میزان نوشتنم برای خودم یه کم بهتر شده ولی همچنان خیلی خیلی کم هست.

از دفعه پیش تا حالا از آخر برگردم عقب:

دیروز عروسک خانم ۴ ماهه شد و واکسن ۴ ماهیگیش رو هم گرفت. دخترک شدیدا صبور هست تو این جور مواقع و خیلی کم بدقلقی داره خدا رو شکر.

هر روز شیرین تر و جذاب تر و هشیارتر میشه و من هر موقع تو بغلم میخوابه با تک تک سلول هام برای داشتنش خوشحال و سپاسگزارم. 

 

دیگه این مدت تعطیلات آخر سال و کریسمس بود. من که یه هفته بیشتر تعطیلات نداشتم و هیچ مرخصی اضافه ای هم نگرفتم چون جناب یار مرخصی اجباری داشت و بهتر دیدیم که من کار کنم و مرخصیهای من بعدتر استفاده بشه.

تو تعطیلات دوستانمون رو دیدیم. چند روزی عمه دخترک پیش مون بود و غیر از اون من به اندازه اپسیلون کارای کاریم رو جلو بردم که یه ذره از استرسم کمتر بشه و اگر فکر کنید که تونستیم کمی استراحت کنیم باید بگم هیچی! فقط خوبیش این بود که من استرس کار کردن نداشتم! 

کار کردن با دخترک اصلا آسون نیست و متاسفانه از اواخر سال پیش تعداد روزهایی که جناب یار میتونه از خونه کار کنه به سختی به یه روز در هفته می رسه. 

چند باری من و دخترک با هم رفتیم جلسه :) 

 

دیگه چی؟ 

بابام فکر کنم این مدت خودش متوجه شده بود که در ارتباط با خانم کوچولو زیاده روی کرده بود. تو مکالمه شب یلدامون تمام حس های منفی سری های قبل از بین رفت خدا رو شکر. 

 

یه روز که با دوستامون رفته بودیم بیرون یکی از دوستام میگفت الان حس نمیکنی که اون صبای قبلی رو گذاشتی تو کمد و درش رو بستی و تبدیل به یه صبای جدید شدی؟ 

واقعیتش نه! من اصلا فکر نمیکنم تغییر خاصی کرده باشم. یعنی مادر شدن هم مثل همه رویدادهای زندگی در درازمدت قطعا یه تغییراتی در من ایجاد میکنه ولی اینکه من فکر کنم الان با اون آدم قبلی خیلی فاصله دارم! اصلا اینطور نیست. یه سری فعالیت هام تغییر کرده ولی خب من گله ای ندارم! همیشه همین بوده وقتی کنکور داشتم! وقتی سرکار رفتم! وقتی مهاجرت کردم وقتی داشتم رو پروژه دکتریم کار میکردم! وقتی وارد رابطه شدم و ازدواج کردم همیشه یه تغییراتی بوده! مادری هم در ادامه اونهاست!

برعکس من فکر میکنم یه وجه از شخصیتم تو کمد بود که رفتم از تو کمد درش آوردم و احساس وسعت و رشد دارم تا محدودیت! 

در اینکه نگهداری از نوزاد کار آسونی نیست و استرس و نگرانی همیشه همراهت هست شکی نیست! و خب این نگرانی ها ماههای اول همراه با تغییرات هورمونی هم هست ولی در کل شالوده شخصیتی و رفتاری و تصمیم گیری من همون بوده که هست و من تغییر بزرگی حس نمی کنم! 

 

وبلاگ هاتون رو میخونم و خیلی ممنونم از زری و مهسا که این مدت وبلاگهاشون خیلی زود به زود آپدیت میشد. برای من خیلی حس خوبی داشت خوندن نوشته هاشون. 

دوست دارم یه کتاب رمان خوب و سبک که حال آدم رو خوب کنه (داستانش بدبختی و مصیبت نباشه) و گیرایی داشته باشه بخونم! اگر پیشنهادی دارین لطفا تو کامنت ها بهم بگید. 

 

 

الان یادم اومد که باید سال نو میلادی رو هم تبریک بگم :)

امیدوارم سال جدید سال بهتری برای همه مردم دنیا و علی الخصوص مردم سرزمینم باشه.

اهداف سال ۲۰۲۴ رو که نگاه میکردم دیدم کلا همه باید ۲۰۲۵ منتقل بشه! :)) 

 

پارسال این موقع ها هنوز نمی دونستم میزبان دخترکوچولو هستم! هنوز هم که بهش فکر میکنم از معجزه ای که اتفاق افتاده بسیار در شگفتم! 

۶ نظر ۲۱ دی ۰۳ ، ۰۲:۳۸
صبا ..

سلام سلام.

 

 امیدوارم خوب و سلامت باشید.

خیلی وقته که اینجا ننوشته بودم. خیلی سرم شلوغ بود ولی خیلی از روزها تصمیم داشتم چیزی بنویسم. حتی دو سه بار هم اینجا رو باز کردم و چند خط نوشتم، اما نشد ادامه بدم. چند روز پیش هم اومدم کلی نوشتم، اما عروسک خانم گریه کرد و بدون اینکه نوشته‌ها را ذخیره کنم، رفتم. 

از آخرین باری که اینجا نوشتم، چه اتفاقاتی افتاده؟

مهم‌ترین مسئله این بود که عروسک خانم در شیر خوردن خیلی بدقلقی می‌کرد و میزان شیری که می‌خورد بسیار کم بود. این مشکل تقریباً بعد از ۶-۷ هفتگی‌اش شروع شد؛ یعنی دقیقاً همان زمانی که من می‌خواستم برگردم سرکار. شیر خوردنش بسیار سخت و انرژی بر بود و انگار داشتیم شکنجه‌اش می‌دادیم و هر بار شیر دادن شاید بیشتر از یک ساعت طول می‌کشید.

در ویزیتش با دکتر نوزادان، دکتر گفت که احتمالاً "ریفلاکس پنهان" (Silent Reflux) داره و براش دارو تجویز کرد. قرار شد دارو را به مدت دو هفته مصرف کنیم تا ببینیم که آیا واکنش مثبتی به دارو نشان می‌ده یا نه. هر چند ما فقط سه روز تلاش کردیم که دارو رو بدیم و در نهایت از بس پروسه دارو دادن طاقت فرسا بود انصراف دادیم.

در همین حین، با یکی از دوستانمون که دخترای دوقلوش دوسال بزرگتر از عروسک خانم هستند صحبت کردم که گفت که علاوه بر ریفلاکس، ممکن است موضوعی به نام "Bottle Aversion" هم مطرح باشه.

مفهوم Bottle Aversion این است که وقتی نوزاد را مجبور به شیر خوردن می‌کنید، بعد از مدتی نوزاد واکنش‌هایی نشان می‌دهد که شاید شبیه علائم ریفلاکس یا آلرژی به شیر باشه. اما این واکنش‌ها به دلیل مشکلات جسمی نیستند؛ بلکه به خاطر استرسی است که نوزاد از موقعیت شیر خوردن تجربه می‌کنه. دوستم سایتی رو معرفی کرد که در توش کتابی در این زمینه معرفی شده بود. وقتی کتاب رو خوندم دیدم که تمام علائمی که دخترک ما داشت و تقریباً همه رفتارهایی که ما در قبال شیر خوردنش داشتیم، به خاطر همین مشکل بوده است.

نگرانی‌های ما برای شیر خوردنش، تجربه بستری شدنش در بیمارستان در هفته اول تولد و آموزش‌های پرستاران بیمارستان برای اصرار به شیر دادن در زمان خاص، همگی باعث شده بود که نسبت به شیر خوردن استرس پیدا کنه.

و البته بچه ها یه سری reflex (یا عکس العمل غیرارادی) دارند که به بقاشون کمک میکنه ولی هر کدوم از این رفلکس ها تو یه زمانی محو میشه. مثلا حرکات غیر ارادی دستشون از سه چهار ماهگی کم کم بهتر میشه. یا اینکه وقتی یه چیزی رو تو مشتشون بگیرن عملا بهش می چسبند تقریبا ۶ ماهگی محو میشه.

در مورد شیر خوردن هم مثلا وقتی سقف دهان نوزاد تازه متولد شده رو تحریک کنی شروع به شیر خوردن میکنه و تو بیمارستان یه سری تحریکات اینجوری به ما یاد داده بودن که وقتی بچه شیر نمی خورده تشویق و تحریکش کنیم به شیر خوردن و البته کسی هم نگفته بود این رفلکس ها از ۶ هفتگی از بین میره و خب فرشته کوچولو ما هم تا ۶-۷ هفتگی با همین روشها خیلی خوب شیر میخورد ولی یه کم بعدش بدقلقی ها شروع شد. 

تو اون کتاب (Your Baby’s Bottle-feeding Aversion: Reasons and Solutions)  راهکارهایی ارائه شده بود و دوره‌ای دو هفته‌ای را پیشنهاد داده بود که باید برای نوزاد اجرا کنیم تا بتونیم این مشکل را برطرف کنیم.

چند روز اول واقعاً سخت بود. هر بار شیر دادن بهش خیلی سخت بود و میزان شیری که در طول روز می‌خورد، بسیار کم شده بود. استرس زیادی داشتیم، چون سیر هم نمیشد خوب نمی‌خوابید و گریه می‌کرد. اما بعد از روز سوم یا چهارم، میزان شیر خوردنش کمی بهتر شد. بعد از یک هفته، بدقلقی‌هایش موقع شیر خوردن کمتر شد و دقیقاً بعد از دو هفته—همون زمانی که کتاب گفته بود— تقریبا به میزان شیری که باید میخورد رسید. 

این تجربه برای من به عنوان یک مادر خیلی خیلی دردناک بود. تمام تلاش من این بود که استرسی به دخترم وارد نشه و سلامت جسم و روحش حفظ بشه ولی حالا خودمون تو اولین قدم های والدی کاری کرده بودیم که بچه تحت استرس بود.

این موضوع برایم درس بزرگی شد. اون چیزی رو که من خیر و صلاح بچه می دونم الزاما خیر و صلاحش نیست!!‌ و همیشه یادم باشه که به خودم و تصمیم هایی که برای بچه میگیرم به دیده شک نگاه کنم و دست از تحقیق برندارم. هر چند که می دونم همیشه میسر نیست و به هر حال یه جاهایی ناخواسته آسیب می زنم. 

مسئله‌ ی دیگه ای که برام جالب بود این بود که خیلی از پدر و مادرها از بدقلقی یا بدغذایی فرزندانشان شکایت می‌کنند که از اولش و از همون نوزادی مثلا بدغذا بود.  اما این کتاب بهم نشون داد که خیلی از این رفتارها را محیط و رفتار والدین ایجاد می‌کند.

خلاصه که این تجربه ی تلخ را اینجا نوشتم تا شاید به درد کسی بخوره! 

خدا را شکر، دخترک ما الان خوبه. در آخرین ویزیت‌ش وزن‌گیری‌ش هم نرمال بود و من تا به این مرحله برسیم عملا خفه شدم از استرس و فشار روانی!!

 

عروسک خام  همین دوشنبه  (دو روز پیش) سه‌ماهه شد. این سه ماه واقعاً سخت، اما در عین حال شیرین بود. خیلی تنهایی کشیدیم. خیلی همه جوره فشار تحمل کردیم ولی خب هر روز هم بهم نزدیکتر شدیم.

من تو این ۹۰ روز بیشتر از ۷۰ روزش رو خونریزی داشتم! یعنی ۴ هفته بعد از زایمان پریود شدم و هنوزم با اینکه قرص می خورم به چیزی به نام نظم در سیکل های ماهیانه برنگشتم!! 

دندونی که تو بارداری اذیتم می کرد کارش به عصب کشی رسید و سه جلسه هم در خدمت دندونپزشکم بودم!! 

 

دخترک اولین غلت زدنش رو تو ۷۵ روزگی داشت. هنوز خیلی اتوماتیک نمی غلته ولی وقتی هایی که میخواد بخوابه تا می گذاریمش تو گهواره می چرخه رو پهلوی چپ و هر از گاهی کاملا برمی گرده به شکم. 

صبح ها کلی آواز میخونه.

کلی رو مت بازیش (از اینا که عروسک ها بهش آویز میشن) با عروسک ها سرگرم میشه و تعامل میکنه و گاهی اوقات کارشون به دعوا میکشه :)) 

تو تامی تایم هاش از دو ماهگیش یه کم می خزه! البته جدیدا خیلی موقع تامی تایم شاکی میشه! :) 

 

در این مدت، یک سفر دو روزه هم به یکی از سواحل اطرافمون داشتیم. این سفر برامون تجربه خوبی بود و اولین مسافرت دخترک‌ هم بود. با اینکه هوا بارانی و شرجی بود، اما تغییر و تنوع خوبی برایمان بود. 

 

این مدت اینجا هوا خیلی گرمه! و تو ساعات بیداری دخمل عملا فرصت خیلی محدودی برای بیرون بردنش هست. 

 

دیگه اینکه درست روز زایمان منم بابام هم چون تصادف کرده بود و عمل داشته و قوز پاکش رو جراحی کرده بودن! البته مامانم شاید ۲۰ روز بعدش به ما گفت. تقریبا یک ماه پیش هم چشمش رو عمل کرد! حالا حساب کنید چه فشاری رو مامانم بوده! 

ولی من این مدت از دست رفتارهای بابام میخواستم بارها سرم رو بکوبم به دیوار! نه به خاطر شرایط جسمیش! که اونا خب داستانش جداست! بخاطر رفتارهایی که من سالها با حفظ فاصله اجازه نمیدادم که بروز کنند! بابام همیشه از این فاصله شاکی بوده ولی الان بخاطر نوه دار شدنش که کمی نزدیک شده! من دوباره شاهد همون پدری هستم که تفکر غلط خودش رو درستترین می دونه و خودش رو مکلف می دونه که دخترش رو هدایت کنه! و نتیجه ش جز دور شدن دوباره من! و استرس کشیدنم نیست! 

چیزی که از ته دلم برای خودم آرزو میکنم و تلاش میکنم که ذره ای از این بابت شبیه بابام نشم! و حالا شاید بفهمید وقتی که فهمیدم دخترک بخاطر اصرار ما به شیر خوردنش دچار استرس شده! من با چه کابوسی مواجه شدم! کابوس شباهت به پدرم!! 

 

 

۱۳ نظر ۲۱ آذر ۰۳ ، ۰۸:۴۱
صبا ..

عروسک خانم ۵۰ روزگی رو پشت سر گذاشت!

واکسنش رو تو ۶ هفتگی زد و خدا رو شکر خیلی آسون و بدون چالش گذشت!

لبخند زدن ارادی رو چند روزه که شروع کرده و آدم دلش میخواد قورتش بده😍

 

عادت داره موقع خوابیدن دستش رو بگذاره زیر چونه ش😍😊🥰 وای خدا اینقدر بانمکه و شیرین هست تو اون لحظات! یعنی اگر تو بغلت باشه و بخواد بخوابه اینقدر ووول میخوره تا بتونه دستش رو بگذاره زیر چونه ش😃

 

تقریبا هر روز مراسم قدم زدن با کالسکه رو داریم! جدیدا اگر خواب نباشه خیلی با دقت نگاه میکنه!😊

 

از هفته پیش یه کلاس شعرخوانی پایین خونه مون پیدا کردیم که برای بچه های ۰-۱ سال هست و قرارشده که هر هفته اگه بتونیم بیایم.

 

دیگه بعد از واکسن بردنش تو اجتماع و مهمونی راحتتره و دیگه می تونیم فعالیت های اجتماعی رو بیشتر کنیم!

 

بنده هم از جمعه که اول نوامبر باشه برمی گردم سرکار! مرخصی زایمانم هنوز تمام نشده ولی خب میخوام فعلا امتحانی سه روز در هفته کار کنم تا اگر بشه مرخصی رو مدت طولانی تری استفاده کنم!

 

وزنم هم یک کیلو مونده تا به وزن قبل بارداری برگرده! البته با همین فرمون بریم جلو می رسیم به وزن بیست سالگیم🤪🤦🏻‍♀️

 

باید ورزش رو شروع کنم ولی نمی دونم کی🧐🤪 فعلا که راننده کالسکه هستم فقط😃 دخترک هم از حرکت خوشش میاد و وقتی با کالسکه هست فقط باید راه بری!

 

این مدت تمام مطالعاتم و وقتم به بچه داری محدود بوده! الان خیلی به اوضاع مسلط تریم و زبان دخترک رو هم تا حد زیادی می فهمم!  دارم سعی میکنم یه تعادلی برقرار کنم بین دنیای قبل از مادری و حالا! 

 هر چند که  دنیای مادری و یادگیری هاش بی پایانه! و چیزی که جامعه و مدیا سعی داره بهت القا کنه این هست که تو کافی نیستی و باید این دوره و این کتاب و این وسیله و این متد و ... رو بگذرونی و داشته باشی تا شاید بتونی یه مادر معمولی باشی🧐🧐🧐

اینکه بتونی احساس گناه نکنی و همزمان تلاش کنی که سلامت جسمی و روحی خودت و بچه ت رو حفظ کنی اصلا کار آسونی نیست!

 

 

۱۷ نظر ۰۹ آبان ۰۳ ، ۰۴:۴۴
صبا ..

سلام سلام

 

هر روز منتظرم یه فرصت طولانی دست بده و بیام مفصل بنویسم ولی خب وقتی هم فرصت طولانی دارم حس نوشتن ندارم🤨😃🤦🏻‍♀️

الان گفتم بیام تیتروار بنویسم طلسم شکسته بشه!!

میوه ی عشق ما، فرشته کوچولوی ناز و دوست داشتتی مون صبح دوشنبه ۹ سپتامبر -۱۹ شهریور به دنیا اومد😍

 

هفته های آخر بارداریم پر از چالش و استرس و سونوگرافی و CTG و هی بیمارستان رفتن بود! در نهایت زایمان سزارین شد و خب اون بخش پذیرش شدن و اتاق عمل و بعدش تولد دختر کوچولو جزو خاطرات خوبم هست که خیلی سریع و بهتر از انتظارم پیش رفت!

 

قرار بود سه روز بیمارستان باشیم که روز دوم بهم گفتن می تونی مرخص بشی و ما هم دیدیم خونه خودمون راحتتریم و مرخص شدیم! اما قرار شد فرداش دخملک رو ببریم برای چکاب و وزن و ... و وزن کردن دخملک همانا و بستری شدنش به مدت ۶ شب هم همانا!! خیلی خیلی خیلی زیاد تجربه سختی بود!و بادآوریش هم دردناکه!! ولی خدا رو شکر که بخیر گذشت!

فرشته کوچولو ده روزش بود‌ که برگشتیم خونه!

از اول برای پروسه شیردهی خوب پیش نرفت! و وقتی بستری شد مجبور شدیم شیرخشک رو شروع کنیم! با وجود انواع مشاوره ها و راهکارهایی که بکار گرفتم ولی در نهایت فقط یک ماه به صورت ترکیبی تونستم دخترک رو از شیرمادر هم تغذیه کنم و در نهایت و متاسفانه همون چند سی سی در روز هم استاپ شد!

 

عروسک خانم تا الان که بچه خوش قلقی بوده و بجز عصرها که درگیر evening fussiness  هست معمولا خوش اخلاقه و همکاری خیلی خوبی داره😍

از نظر ظاهری هم تا حد زیادی شبیه پدر بزرگوارش هست! اخیرا که چشممون به جمال چشم های مبارکش هم باز شده دیده شده که چشم های درشتی داره  که البته چشم های پدرش هم درشته ولی خب امیدواریم حداقل چشماش به مامانش شبیه بشه😊

و اما جناب یار پدر نمونه ای هست و همسری فداکار! این مدت در مراقبت از من و دخملمون سنگ تمام گذاشت و بدین سان ما تونستیم این مرحله ی مهم و پرچالش رو بخیر و خوشی پشت سر بگذاریم! 

و اما در مورد مادری و احساسم:

خب به تجربه ی خیلی متفاوت هست، یعنی پر از احساس مسئولیت و به همراه نگرانی و تلاش! یه جور عشق یه طرفه هست که حاضری هر کاری کنی که اون موجود معصوم و بی گناه حالش خوب باشه!

گاهی که عمیق فکر میکنم باورم نمیشه که من بودم که اون روزهای بارداری و زایمان رو گذروندم و این فرشته ی ناز مهمان وجود من بوده و ۹ ماه در بدن من رشد کرده! هنوزم هضم این اتفاق بزرگ آسون نیست!

 

 

۱۸ نظر ۲۴ مهر ۰۳ ، ۰۸:۳۰
صبا ..

نیاز دارم بلند بلند فکر کنم!

یه سه هفته ای هست که فکر کنم درگیر خارش های سراسری هستم و جواب آزمایش هم نشون داد bile acid کمی بالا هست و براش دارو رو شروع کردم. ولی مجددا که آزمایش دادم با وجود مصرف دارو نه تنها که پایین نیومده بود که یه کم دیگه هم بالا رفته بود که قرار شد دوز دارو افزایش پیدا کنه. 

دکتر گوارشم خیلی نگران نیست ولی دکتر زنانم شبیه مرغ سرکنده هست از نگرانی و دیگه دیروز بهم گفت بچه رو نهایتا تا هفته ۳۸ نگه می داریم! و خب از اول دکتر گوارشم به من گفته بود تو نباید زایمان طبیعی داشته باشی و حالا میگه مشکلی برای زایمان طبیعی نیست و البته همه چیز بستگی به یه آزمایش دیگه داره و دکتر زنانم هم میگه بهتر هست که زایمان طبیعی باشه! این در حالی هست که ۸ ماه کامل داشتن به من می گفتن سزارین! و منی دوست داشتم زایمان طبیعی رو تجربه کنم! ولی اینا از بس هی گفتن سزارین سزارین مغزم الان هنگ هست!! ولی میدونم اگر وقتش بشه و قرار باشه زایمان طبیعی پیش بره بدنم بهترین واکنش رو نشون میده و کاملا آماده هست که از بچه و من مراقبت کنه!‌ فقط باید یه کم روی خودم کار کنم که آمادگی هر دو رو داشته باشم. 

 

هفته پیش بعد از یکسال و نیم انتظار برای ویزای پرمننتم بالاخره ویزا صادر شد و یکی دیگه از  پرونده های بازی که به شدت رو اعصاب بود بسته شد و خب ایمیل ویزام قبل از ساعت ۹ صبح دوشنبه اومد و با اینکه کاملا انتظارش رو داشتم ولی خب چون قبل از ساعت اداری اولین روز هفته بود خیلی سورپرایز شدم و البته از ظهرش تا عصر ۲-۳ بار با دکتر زنان و گوارشم تلفنی حرف زدم که اثر همون سورپرایز حتی تا عصرش هم نبود. و باز هم شد یه مثال دیگه که وقتی به یکی از خواسته هات که کلی هم واسش زحمت کشیدی و منتظرش بودی رسیدی خوشحالیش خیلی ماندگار نیست و بهتره از مسیر لذت ببری و تک تک لحظه های زندگیت تا اینکه منتظر باشی برسی به مقصد. 

 

مهمونی بی بی شاور آخر هفته پیش برگزار شد. جناب یار که سنگ تمام گذشت و دوستان هم کمی کمک کردن و همه چیز خیلی بهتر از برنامه ریزی و تصورات من پیش رفت و به مهمونها هم کلی خوش گذشت. از این بابت خیلی خوشحالم.

فقط یه نکته: من به دلایل بسیار تو کارت دعوت صریحا اعلام کرده بودم که کادو نیارین. مهمترین دلیلم رو هم همه می دونند که ما جابه جایی در پیش داریم و الان فضامون خیلی محدوده!‌ بعد واقعا فاز این دوستانی رو که احساس می کنند خیلی (مهربون) زرنگ هستند که با یه جعبه بزرگ کادو وارد میشن و انگار قانون رو دور زدن و بابتش هم به خودشون افتخار میکنند رو نمی فهمم!!  من واقعا از دیدن کادوهاشون ناراحت شدم! :| و خب مساله این هست که اصلا هم چیزایی که آوردن کاربردی نیست و ما شاید هیچوقت استفاده نکنیم! 

بعد تازه مساله بدتر اینکه من بهشون گفتم من از همه خواهش کردم که کادو نیارین. اگر هم چیزی آوردین تو جمع نیارین که بقیه حس بدی نگیرن ولی باز هم .... 

خواهشا وقتی یکی ازتون چنین درخواستی داره به خواسته ش احترام بگذارید. ته تهش اگه احساس میکنید به اون میزبان مدیونید و دیگه هیچ فرصتی برای جبران ندارید یه کارت هدیه بهش بدید که خودش بتونه مدیریت کنه چی لازم داره و چطور خرجش کنه!! 

 

زندگی پر از بالا و پایین هست. دیروز هم یکی از عموهام رو از دست دادیم و امروز اول شهریور مراسمشون هست. واکنش من در برابر مرگ خیلی منطقی هست. مخصوصا مرگ کسی که به شدت مریض هست و اسیر رختخواب. امیدوارم بچه های عموم هم واکنشی شبیه من داشته باشند و بتونند فقدان پدرشون رو به خوبی مدیریت کنند. 

 

دیگه آفیس نمیرم و هفته دیگه همه کارام رو باید تحویل بدم. 

امیدوارم این هفته آخر کاری هم بخیر بگذره و بتونم همه چیز رو با کیفیت تحویل بدم. 

 

۱۵ نظر ۰۱ شهریور ۰۳ ، ۰۴:۱۵
صبا ..

خب همون طور که پیش بینی می کردم هورمون ها رفتارشون رو عوض کردن!

دقیقا از هفته ۲۸ به این طرف خیلی چیزا تغییر کرده!

اول اینکه خدا رو شکر دیگه بالا نیاوردم! 

ولی بجاش روده ی محترمم در حال جبران کردن هست. دکتر گوارشم میگه تقصیر بارداری هست. دکتر زنان میگه دیگه تا این حد نمی تونه از عوارض بارداری باشه! خلاصه که هیچکس مسئولیت نمی پذیره :))

 

اون روز رفتم دکتر گوارش میگه عه! دکتر زنانت هم ایرانی هست که؟! میگم آره تازه اسم دندونپزشکم اینجا نیست و گرنه اونم ایرانیه :)) خب همه خوبها رو جمع کردم!

 

امروز باید دندونپزشکی هم برم! من از اونایی هستم که همیشه حواسم به دندونام بوده! ولی خب لثه ها و دندونام از وقتی جواب تست بارداریم مثبت شد کلا رفتارشون رو عوض کردن و اصلا حواسشون به من نبوده!! 

 

دفعه پیش گفتم روابطم با آدمها در صلح آمیزترین حالت ممکن هست! و از هیچ کس گله ای ندارم! الان نه که صلح تغییر کرده باشه ولی قشنگ از همه موجودات عالم گله دارم!! الان دیدم داریوش یه ترانه با همین مضمون خونده :))

کلا وقتی همه عمرت محکوم بودی به قوی بودن و اینکه خودت از پس همه چیز براومدی و هیچوقت هم غر نزدی! اطرافیانت هم فکر میکنند هیچ وظیفه ای ندارن! و تو که خودت از پس همه چی برمیایی! دیگه چه کاری هست که حتی بخوان خودشون رو یه ذره نگران کنند یا تو زحمت بندازن!! و حتما همه چیز واسه تو فرق داشته و آسون بوده که تو هیچی نمیگفتی و نمیگی! ولی نمی دونند یکی از کمبودهای همیشگی من تو زندگی این بوده که کسی نبوده که اصلا بخواد ببینه یا بشنوه!! دیدن یا شنیدنشون هم نه تنها که دردی ازت دوا نمی کرده که یه درد هم به دردات اضافه میکرده! و این دقیقا ریشه ترس من ازدواج و رابطه صمیمی بود که سالها ازش فرار میکردم! از اینکه بار اضافه کنم بجای یار!!‌ 

 

نمی خوام از حق بگذرم اون کسانی هم که خودشون رو نگران میکنند یا تعارف میکنند اینقدر تو زندگی خودشون دغدغه دارن و نیاز به کمک دارن که من یکی میگم همین که از پس خودتون بربیاین بزرگترین کمک هست! والا!!‌ 

ولی گاهی خیلی دلم میگیره!! اینکه دلم میگیره طبیعی هست! چون من هم انسانم و حق دارم ولی خب هیچ چیزی تغییر نمیکنه جز اینکه باز پاشم بگم همینه که هست!! می خوایی چی کار کنی؟! 

ولی با این وجود باز هم احساس خوشبختی دارم از اینکه جناب یار همه جوره کنارم هست و از هیچی تو هیچ زمینه ای دریغ نمیکنه!

اون زمانهایی که مجرد بودم مهمترین معیارم میزان حمایتگری و همکاری طرف مقابلم بود تو زندگی مشترک و خدا رو شکر نمره جناب یار تو این زمینه بالاتر از نمره کامل هست!! هر چند که گاهی دلم برای جفتمون می سوزه!! 

 

تقریبا خریدهای خانم کوچولو تمام شده بجز یه سری خورده ریز! البته من قصد خرید زیادی نداشتم و جز ضروریات چیز اضافه ای نخریدم! یه مهمونی بی بی شاور مونده! و ساک بیمارستان رو هم تا آخر همین هفته جمع میکنم! دیگه می مونه تمیزکاری روزهای آخر و غذا فریز کردن برای دو-سه هفته اول. 

پروژه کاری هم که دستم هست باید تا آخر اوگست جمع بشه و گزارش هم نوشته بشه. اگر همه چیز تا اون موقع خوب پیش بره احتمالا از هفته اول سپتامبر مرخصیم رو شروع کنم! 

از نظر کاری خیلی کارها هست که باید و بهتر هست انجام بدم ولی از اونجایی که شبها اصلا خوب نمی خوابم روزها هم خیلی خسته و بی انرژی و بی انگیزه هستم! ولی خب به هر حال باید همه چیز جمع بشه! هر چه زودتر و سریع تر!

 

خیلی دلم میخواست تا قبل از تولد دخمل کوچولو می تونستیم یه سفر بریم! ولی خب به هزارو یک دلیل میسر نشد! و الان هم که در حال گذروندن یه زمستون سرد هستیم که یه قدم زدن ساده هم کلی داستان داره!  

 

بگذار خوب فکر کنم؟!

فکر کنم همه غرهام رو زدم تا حدودی! :)) 

و الان میتونم یه کم احساس سبکی کنم.

یه سری تلفن ها و گروه های حمایتی هم هست اینجا! نه برای بچه داری! برای افسردگی و حمایت روانی و ... . شماره هاشون رو چک کردم! اونا رو هم احتمالا یه بار تست کنم که اگر واقعا لازم داشتم بدونم که آیا به درد میخورن یا نه!

البته می تونم حدس بزنم که همه ی افکار و نگرانی هام ناشی از تغییرات هورمونی هست و تا حد خیلی زیادی نرمال ولی خب من تغییرات بعدی رو نمی تونم پیش بینی کنم و نمی دونم ممکنه اوضاع بهتر بشه یا بدتر! به همین دلیل بهتر هست کلا در وضعیت آماده باش باشم برای همه چیز! 

 

خب بهتره برم کار کنم کمی. 

۱۶ نظر ۰۸ مرداد ۰۳ ، ۰۳:۵۲
صبا ..

خب صدای من رو از چهل سالگی می شنوید و الان دیگه رسما می تونم ادعای پیامبری کنم :))

 

اما خب پیام خاصی ندارم که براتون بیارم :)

 

چیزی که برام مهم بوده و الان مهمتر هم شده این هست که با توجه به منابع محدودی که تو زندگی داریم که مهمترینش زمان هست و بعد هم جغرافیا و توان جسمی و مسایل مالی چطور میشه زندگی رو بهتر و باکیفیت تر زندگی کرد؟ 

چطور میشه وسیع تر شد؟! 

 

--------------

پیشرفتی که تو این مدت اخیر داشتم این بوده که حداقل چند تا یادداشت برای خودم نوشتم و از سکوت نوشتاری محض در اومدم! ولی خب حرف خاصی برای اینجا ندارم.

زندگی بسیار نرم و اکثرا زیبا در حال گذر هست و هر روز که می گذره یه قدم به دیدن دخملکمون نزدیک میشیم.

 

ذهنم مثل همیشه قدرت تجسم آینده رو نداره! چه دور! چه نزدیک! ته تهش تا همین ۴-۵ روز آینده رو می تونه یه تصاویری بسازه :) 

 

روابطم با آدمها در صلح آمیزترین حالت ممکنش قرار داره و هیچ گله ای از هیچکس حتی تو ذهنم هم ندارم! البته احتمالا دلیلش این هست که هورمون هام در جای دیگری مشغول به کار هستند.

 

دیگه همین!

 

شاد و مانا باشید. 

۱۵ نظر ۱۸ تیر ۰۳ ، ۰۸:۰۷
صبا ..

این مدت جشن فارغ التحصیلیم برگزار شد و یه جورایی پرونده ارتباطم با دانشگاه بسته شد!! 

روز جشن وسط شلوغی های کار و پروژه م بود و اصلا قبلش حس جشن فارغ التحصیلی نداشتم! در واقع بییشتر استرس کارم رو داشتم!‌ ولی صبحش که رفتیم و لباس مراسم رو پوشیدم حس هام زنده شدن! قشنگی جشن فارغ التحصیلیم بودن جناب یار و دخمل کوچولومون بود! که حس خیلی خوبی بهم میداد.

چند تا از هم دانشکده ای هام رو دیدم! Phd من اگر یادتون باشه همه چیز هول هولکی و با کلی استرس بود! من اصلا حس خوبی هیچوقت نداشتم و همش حس می کردم عقب هستم و همه از من بهتر و جلوتر هستند. بعد اون روز از بچه ها می پرسم خب چی کارا میکنید؟ واسم جالب بود که تازه داشتن دنبال کار می گشتن! و واسم جالب بود که من ۱.۵ سال هست که دارم با مدرکی که اون روز جشن بهم دادن میرم سرکار! تازه چقدر هم شاکی هستم از محل کارم و همش همچنان حس میکنم وای چقدر عقب هستم از جایی که باید باشم. 

ولی اون روز متوجه شدم که من اصلا چالش چندانی برای کار پیدا کردن نداشتم. خیلی جاها اپلای کرده بودم ولی آخرین مصاحبه هام یکی دو روز بعد از وقتی بود که تزم رو سابمیت کرده بودم و بعدش هم که شروع به کار کردم! 

که البته اگر مساله ویزام نبود قطعا کارم رو تا حالا عوض کرده بودم. حتی با وجود مساله ویزا هم روزایی که خیلی از محل کارم ناامید بودم یکی دوجا اپلای کردم که البته هیچ جوابی نگرفتم! :) و این در حالی هست که همون هم دانشکده ای ها محل کار فعلیم واسه شون یه جای تاپ حساب میشه که تمایل شدیدی بهش داشتن!!

برای جشن فارغ التحصیلی م به هری و متیو گفتم. هری که کلی تبریک گفت ولی گفت سفر هستم و نمی تونم بیام! متیو با کلی ناز و ادا و تاخیر گفت میام! بعد روز جشن من که ندیدمش! بعدش ایمیل زده من قطارم صبح کنسل شد نرسیدم به مراسمت!! من جوابش رو کلا ندادم ولی خوشحالم از اینکه ندیدمش!!!‌ و البته همون یکی دو روزی که همه چیز رو داشتم مرور می کردم! داشتم به همه حمایت هایی که از سمت متیو نداشتم هم فکر می کردم! به انواع چالش هایی که در طول درسم داشتم! بعد احساس کردم واقعا چرا من اصلا به تموم شدن این چالش ها به شکل موفقیت نگاه نمیکنم؟؟!! همه چیز انگار وظیفه م بوده!! پس چی از نظر من موفقیت هست؟! 

اینکه در کمترین زمان ممکن تو اون وضعیت کرونا با هزار جور بالا و پایینی که زندگی داشت و بدون هیچ حمایت عاطفی و روانی و مادی یه تنه و البته با کمترین میزان غر تونستم درسم رو تموم کنم! خودش یه گام خیلی بزرگ بود که باید به خودم افتخار می کردم!!

 

بگذریم!!  الان اولویت ها تغییر کرده و فعلا مهمترین مساله دخترکوچولویی هست که همه کارها و برنامه ها باید حول محور ایشون چیده بشه! باید بهش یاد بدم که به تلاش هاش افتخار کنه! نتیجه ش هر چی باشه مهم نیست باید یاد بگیره مسیرهایی رو که طی میکنه ببینه و براشون ارزش قائل بشه. بهش یاد بدم ما اصلا چیزی به اسم موفقیت یا شکست نداریم. ما نتیجه تمام گام هایی هستیم که تو زندگی مون برمی داریم و مهم نیست که اون گام امروز چقدر کوچیک هست همین که پیوسته باشه توش پر از یادگیری و درس هست. شاید بهش بگم موفق کسی هست که گام های بیشتری برداشته! بگم ما چیزی به اسم ناکامی نداریم چرا که بزرگترین درسها رو از همون به اصطلاح ناکامی ها یاد میگیریم.

باید یه جوری باهاش برخورد کنم که همیشه احساس نکنه یه چیزی به زندگی بدهکاره یا اینکه عقب هست.

کاش بتونم بهش نشون بدم که دنیا همیشه پر از فرصت هست و کافیه تو آغوشت رو باز کنی برای این فرصت ها. کافیه کمی جسور باشی و نترسی از نشدن ها! از نرسیدن ها! از ناکامی ها! کاش بتونم یادش بدم اون لحظه موفقیت خیلی کوتاه هست! شیرینیش هم خیلی کوتاهه! ولی اون زمان هایی که با امید داری میجنگی و تلاش میکنی خیلی خیلی شاداب تر و پرانرژی تری. که همه ی اون لحظه ها رو دریاب.

البته جان دل مادر! می دونم تو میایی! که من درس های زندگی رو برای خودم مرور کنم! بیشتر از اینکه قرار باشه من چیزی به تو یاد بدم می دونم که تو به من یاد خواهی داد همون طوری که تو این چند ماهی که مهمان دلم هستی یاد دادی و من پر از ذوقم از تجربه دوباره زندگی در کنار تو! 

 

دوباره بگذریم! هفته پیش چهارشنبه پروژه از سمت ما تحویل داده شد! یک ماه و نیم یه پروژه بدو بدویی که نمی دونم اصلا ادامه ای خواهد داشت یا نه! خیلی چیزا یاد گرفتم! خیلی چیزا!!  و واقعا حس خوبی از این پروژه گرفتم! 

 

جمعه شب رفتیم کنسرت شادمهر! برای من خیلی همه چیز عادی بود! چون من طرفدار شادمهر نیستم. آهنگاش رو گوش میدم ولی خب واسم خیلی معمولی هست از همون جمعه هم در حد لالیگا سرماخوردم!! و الان فکر میکنم شبیه سوپ شده باشه قیافه م از بس این چند روز سوپ خوردیم!!

 

پارسال این موقع ها ایران بودیم و در آستانه اولین سالگرد ازدواج مون هستیم. 

من که حس نمیکنم ما الان کلا دو سال و اندی هست که با هم هستیم و یکسال از اعلام رسمی ازدواج مون گذشته باشه. این رابطه اینقدر عمیق هست که من حس میکنم سالهاست که با هم بودیم. هستی/خدا/کائنات/هر کی مسئولش هست رو هزاران بار شاکرم بخاطر وجود جناب یار و با تمام وجودم و از ته دلم میخوام اگر کسی تنهاست یه رابطه بالغ و سالم رو تجربه کنه که هر روز حس کنه ظرف عشق و محبت و فداکاریش داره رشد میکنه و از بودن در کنار شریک زندگیش لذت ببره.

۲۱ نظر ۰۸ خرداد ۰۳ ، ۰۵:۴۸
صبا ..

این روزها چیکار می کنم؟

معمولا صبح ها کارم رو زودتر شروع میکنم! یه دو هفته ای هست هم که آفیس نرفتم چون حس میکردم وقتم تلف میشه تو رفت و آمدها! هفته دیگه ددلاین این پروژه هست!

بعضی صبح هام البته می رم پیاده روی! از شاید دو هفته پیش همش هوا بارونی هست! 

عصرا هم سعی میکنم یک روز در میون یوگا رو داشته باشم. خیلی حالم رو خوب میکنه و احساس قدرت میکنم. 

بعدش هم آشپزی و دیگه شب ها هم یه قسمت سریال می بینیم موقع شام و بعدش هم یا دارم سرچ بچه داری میکنم یا سرچ وسایل بچه! یه کوچولو هم کتاب میخونم و بعدش هم معمولا غش میکنم :) 

 

حالا کلی سوال ازتون دارم:

اگر خودتون بچه دارید یا در بچه داری مشارکت گسترده ای داشتید میشه لطفا بیایید از تجربیاتتون بگید.

 

البته در حد بچه ۰ تا یک ساله ها! سن بالاتر الان واسه من کاربرد نداره. بعدترش رو بعدا میام ازتون می پرسم به امید خدا :) 

 

اگر کتابی خوندید یا دوره ای شرکت کردید که مفید بوده یا پیجی رو می شناسید که کاربردی هست ممنون میشم معرفی کنید. روانشناسی و نکات دیگه ی بچه داری مثل شیردهی و خواب و بیماری هایی که ممکنه بچه های اون سنی درگیر بشن و ...

 

از تجربه های شخصی تون هم اگر دوست داشتید بگید. مثلا طبق تجربه تون چه کاری رو الان اگر برگردید دیگه انجام نمیدین. یا چه کاری رو حتما انجام میدین.  اینا رو در مورد مراقبت های بارداری و  بعد از زایمان هم اگر بگید خیلی عالی هست. 

 

در مورد وسایلی که برای بچه خریدین و چیزهایی که خیلی کاربردی واسه تون بوده هم اگر بهم بگید دیگه خیلی ماهید :) 

 

دیگه همین دیگه! ماچ به کله تون :* 

۲۹ نظر ۲۰ ارديبهشت ۰۳ ، ۰۸:۴۳
صبا ..

خب از آخرین مطلبی که اینجا نوشتم یک ماه گذشته!

 

تو این مدت هم فقط یه بار لیست کارهام رو برای خودم نوشتم و دیگه هیچ چیز دیگه ای ننوشتم! کلا تو سکوت نوشتاری هستم. 

 

بلافاصله بعد از اون سفر کاری وارد یه پروژه جدید شدم که ددلاین خیلی نزدیکی داره و حسابی مشغولم کرده. 

 

بعد از شروع سه ماهه دوم انرژیم تا حد خوبی برگشته و بجز بعضی روزها اکثرا حال عمومیم خوب هست و شکایت خاصی از بارداری ندارم. ارتباط با دخملی هم فعلا تو سونوگرافی هاس و غذاهایی که اصرار داره مامانش بخوره یا نخوره :)) 

 

هیچ چیز خاصی به ذهنم نمیاد که بنویسم.  

 

مراقب خودتون باشید. 

۱۰ نظر ۰۳ ارديبهشت ۰۳ ، ۰۲:۲۵
صبا ..